Starostwo Powiatowe w Łosicach > Gdzie szukać pomocy > Powiatowy Rzecznik Konsumentów

Rzecznik Konsumentów

Godziny urzędowania:

Poniedziałek 8:00 - 14:00

Środa 8:00 - 15:30

Czwartek 8:00 - 14:30

 

RZECZNIK KONSUMENTÓW

1.       Zadania
2.       Jak zgłosić interwencję konsumencką ?
3.       Kontakt
4.       Wybrane aspekty ochrony praw konsumentów

Zadania rzecznika
 
Powiatowy Rzecznik Konsumentów wykonuje następujące zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw i interesów konsumentów.
  • poradnictwo (zapewnienie konsumentom bezpłatnego poradnictwa w zakresie ochrony ich interesów),
  • informacja  (informacja prawna o zakresie praw konsumentów),
  • występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów,
  • edukacja (prowadzenie edukacji konsumenckiej),
  • sądownictwo (możliwość wytaczania powództwa sądowego na rzecz konsumentów oraz wstępowania za ich zgodą do toczącego się postępowaniu o ochronę praw konsumentów).
Rzecznik konsumentów jest więc instytucją samorządową o charakterze doradczym dla indywidualnego konsumenta (konsumenta, który ma miejsce zamieszkania na terenie powiatu łosickiego).
Nie ma on uprawnień do wydawania nakazów, zakazów, nakładania kar i grzywien na przedsiębiorców. Rzecznik służy konsumentowi przede wszystkim bezpłatną poradą prawną, a w celu wyegzekwowania należnych konsumentowi świadczeń wykorzystuje uprawnienia procesowe.
 
Jak zgłosić interwencję konsumencką ?

1. Telefonicznie tel. bezpośredni 
83 357 19 37
2. Pisemnie:
 •  Wniosek   
 •  Załączniki - ksero dokumentów posiadanych w sprawie np.: 
 •  Dowód zakupu/wykonania usługi - faktura, paragon
 •  umowa sprzedaży/wykonania usługi
 •  protokół reklamacyjny
 •  opinia rzeczoznawcy
3. Elektronicznie na adres:  @

 
Kontakt
 
    Starostwo Powiatowe w Łosicach
    ul. Narutowicza 6, p. 37
    08 – 200 Łosice
    Tel. 83 357 19 37
    E – mail:  @

 

 
 
 
Wybrane aspekty ochrony praw konsumentów
 

Sprzedaż konsumencka
     Umowa sprzedaży jest najczęściej zawieraną umową pomiędzy konsumentami i przedsiębiorcami. Tymczasem od początku roku 2003 obowiązują w tej dziedzinie przepisy wynikające z ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176). Ustawę stosuje się do dokonywanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedaży rzeczy ruchomej osobie fizycznej, która nabywa tę rzecz w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą (towar konsumpcyjny). 
      Zawierając umowę sprzedaży konsumenckiej przedsiębiorca ma obowiązek udzielenia konsumentowi w przejrzysty sposób informacji i wyjaśnień, zarówno co do warunków umowy, jak i właściwości nabywanego przez konsumenta towaru. 
      Sprzedawca ma także obowiązek zapewnić, aby towar, który zostanie wydany kupującemu był sprawny i kupujący mógł bez przeszkód z niego korzystać. Ponadto sprzedawca musi wydać wraz z towarem wszystkie elementy jego wyposażenia oraz sporządzone w języku polskim instrukcje obsługi, konserwacji i inne dokumenty wymagane przez przepisy.
Towar wydany konsumentowi musi być zgodny z umową, a więc musi:
·         odpowiadać podanemu przez sprzedawcę opisowi lub posiadać cechy okazanej kupującemu próbki bądź wzoru;
·         nadawać się do celu określonego przez kupującego przy zawarciu umowy, chyba że sprzedawca zgłosił zastrzeżenia co do takiego przeznaczenia towaru;
·         nadawać się do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle używany;
·         jego właściwości powinny odpowiadać właściwościom cechującym towar tego rodzaju;
·         odpowiadać oczekiwaniom dotyczącym towaru tego rodzaju, opartym na składanych publicznie zapewnieniach sprzedawcy, producenta lub jego przedstawiciela; w szczególności uwzględnia się zapewnienie wyrażone w oznakowaniu towaru, w tym także terminu, w jakim towar ma je zachować.
Odpowiedzialność sprzedawcy za niezgodność towaru z umową
      Sprzedawca odpowiada przed konsumentem, jeżeli towar konsumpcyjny jestniezgodny z umową w chwili jego wydania. Jeśli więc kupimy buty, o których sprzedawca zapewniał, że są zrobione ze skóry, a okaże się, że zostały zrobione z plastiku, to są one niezgodne z umową. Również, jeśli buty przeznaczone do grania w piłkę rozpadną się po pierwszym meczu - są niezgodne z umową.
     Sprzedawca odpowiada, za niezgodność towaru niezależnie od własnej winy. Sprzedawca natomiast nie odpowiada za niezgodność towaru z umową, gdy kupujący o niej wiedział lub, oceniając rozsądnie, powinien był wiedzieć.
     Termin odpowiedzialności sprzedawcy za niezgodność towaru z umową wynosi dwa lata od jego wydania konsumentowi. Jeśli towar zostanie wymieniony na nowy, termin ten biegnie od początku.
Reklamacja towaru
     Jeśli towar jest niezgodny z umową musimy zawiadomić o tym sprzedawcę w terminie 2 miesięcy od dostrzeżenia tej niezgodności. Jeśli przekroczymy ten termin - utracimy uprawnienia.
     Jeśli towar kupiony przez konsumenta jest niezgodny z umową lub usługa została źle wykonana, to ma on prawo i powinien złożyć reklamację u sprzedawcy/ usługodawcy.
Przed pójściem do sklepu dobrze jest napisać taką reklamację na zwykłej kartce papieru i zrobić kopię. Wtedy w sklepie nie musimy się denerwować, że o czymś zapomnimy (bo cała sprawa i nasze żądania są już opisane), a przede wszystkim będziemy mieli dowód, że reklamacja została złożona (trzeba poprosić sprzedawcę, żeby potwierdził jej przyjęcie na kopii, na przykład stawiając pieczątkę sklepu i pisząc datę). Można też skorzystać ze specjalnego druku reklamacji, który posiada większość sprzedawców lub otrzymać taki druk u rzecznika.
Składając reklamację 
konsument ma określone uprawnienia. W pierwszej kolejności może żądać od sprzedawcy naprawienia towaru, który jest niezgodny z umową albo wymiany tego towaru na nowy. Jeśli to nie jest możliwe lub narażałoby sprzedawcę na nadmierne koszty lub konsumenta na znaczne niedogodności, konsument może żądać obniżenia ceny lub odstąpić od umowy.
Reklamacja żywności
      Żywność to specjalna grupa towarów, które na ogół mają krótszą przydatność niż inne kupowane przez nas rzeczy. Jest zupełnie zrozumiałe, że sprzedawca nie może odpowiadać za jakość żywności aż przez dwa lata od zakupu i w związku z tym konieczne są specjalne przepisy mówiące o tym, jak i kiedy reklamować nieświeżą wędlinę, spleśniały jogurt, a nawet zgniłe jabłka bądź pomidory. Przepisy te zawiera rozporządzenie Ministra Gospodarki i Polityki Społecznej z dnia 30 stycznia 2003 r. w sprawie terminów zawiadomienia sprzedawcy o stwierdzeniu niezgodności towaru żywnościowego z umową (Dz. U. Nr 31, poz. 258).
      Żywność należy reklamować u sprzedawcy niezwłocznie po wykryciu wady, to znaczy w ciągu 3 dni od otwarcia opakowania towaru paczkowanego i w ciągu 3 dni od kupienia towaru nie paczkowanego, sprzedawanego luzem, na przykład na wagę. 
Należy jednak zwrócić uwagę, czy termin przydatności do spożycia lub data minimalnej trwałości, które muszą być podane na opakowaniu, jeszcze nie upłynęły. Jeśli data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia już upłynęły - to znaczy, że dane produkty nie nadają się do spożycia i po tej dacie nikt nie gwarantuje ich dobrej jakości. Wówczas nie ma podstawy do składania reklamacji. 
Data minimalnej trwałości określa do kiedy produkt spożywczy zachowuje w pełni swoje właściwości, oczywiście, jeśli był prawidłowo przechowywany i transportowany. Datę minimalnej trwałości oznacza się słowami "Najlepiej spożyć przed ..." 
Termin przydatności do spożycia stosuje się do produktów nietrwałych, łatwo psujących się. Po upływie tego terminu produktu nie należy spożywać! Termin przydatności do spożycia oznacza się słowami "Należy spożyć do..." 
      Produktów przeterminowanych nie wolno sprzedawać, nie mogą się one więc znajdować na półkach sklepowych. Konsumenci zaś nie powinni ich w żadnym razie kupować nawet jeśli sprzedawca kusi obniżoną ceną!
Gwarancja
      Gwarancja jest oświadczeniem gwaranta (może to być producent lub sprzedawca), zamieszczonym w dokumencie gwarancyjnym (karcie gwarancyjnej) lub reklamie. Odnosi się ona do towaru konsumpcyjnego. Gwarancja określa obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego na wypadek, gdyby właściwości sprzedanego towaru nie odpowiadały właściwościom wskazanym w tym oświadczeniu. Gwarant może dowolnie określać swoje dodatkowe obowiązki - nie musi to być tylko naprawa albo wymiana towaru. 
      W dokumencie gwarancyjnym powinny znaleźć się następujące dane: nazwa i adres gwaranta, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony gwarancyjnej. Koniecznie w dokumencie tym musi być wskazane, czego konsument może oczekiwać od gwaranta w razie, gdy towar się zepsuje. Jeśli dokument gwarancyjny nie precyzuje, jakie są obowiązki gwaranta - nie mamy do czynienia z gwarancją. 
Ponadto w dokumencie gwarancyjnym musi być zawarta informacja, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza 
uprawnień kupującego, wynikających z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową. Gwarancja jest bezpłatna.
Dokonywanie zakupów poza lokalem przedsiębiorcy – na odległość
      Żeby zawrzeć umowę nie jest wymagana jednoczesna obecność sprzedawcy i konsumenta. Umowę można zawrzeć także na odległość. Kiedy w skrzynce pocztowej albo w kolorowym piśmie znajdujemy ofertę, która nas interesuje, możemy wypełnić i wysłać zamówienie pocztą. W telewizji działają sklepy wysyłkowe, zakupy można też zrobić przez internet albo przez telefon (np. zamawiając pizzę). Inny rodzaj umowy to umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa - nie w sklepie, czy w lokalu usługodawcy, ale podczas wycieczki, prezentacji, na ulicy lub gdy sprzedawca (akwizytor) przychodzi do nas do domu. 
      Taki szczególny sposób zawarcia umowy (poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość) może okazać się dla nas bardzo niebezpieczny, ponieważ nie mamy dostatecznej ilości informacji o ofercie (nie możemy obejrzeć, ani przymierzyć "super" butów zamawianych na podstawie przysłanego nam do domu katalogu), nie możemy porównać ofert, nie znamy na ogół treści umowy, a przede wszystkim jesteśmy zaskakiwani propozycją zawarcia umowy (przykładowo w czasie wycieczki organizator proponuje nam wykupienie korespondencyjnego kursu nauki języka angielskiego) i działamy nierozważnie. Możemy też mieć kłopot z dochodzeniem odpowiedzialności, bo nie mamy jak sprawdzić, czy sprzedawca podaje prawdziwe dane. 
      Wobec powyższego należy wiedzieć, że konsument może jednostronnie odstąpić od umowy zawartej poza lokalem lub na odległość i może to zrobić bez podania przyczyn (bo po prostu się rozmyślił). W tym celu musi o swojej decyzji powiadomić sprzedawcę na piśmie w ciągu 10 dni od zawarcia umowy. Sprzedawca nie może żądać za odstąpienie od umowy żadnej opłaty (tzw. odstępnego). W trakcie zawierania takiej umowy przedsiębiorca ma obowiązek nie tylko poinformować konsumenta na piśmie o jego prawie do odstąpienia w określonym terminie, ale także wręczyć konsumentowi wzór oświadczenia o odstąpieniu, z oznaczeniem swojego imienia i nazwiska (nazwy) oraz adresem zamieszkania / siedziby). Oczywiście konsument musi otrzymać także pisemne potwierdzenie zawarcia umowy, stwierdzające jej datę i rodzaj oraz przedmiot świadczenia. 

W opracowaniu wykorzystano materiały informacyjne
Stowarzyszenia Konsumentów Polskich.
 
SZANOWNY KONSUMENCIE !
Jeżeli:
  • kupiłeś buty, które szybko uległy rozklejeniu,
  • jakość kupionej żywności budzi Twoje wątpliwości,
  • nabyłeś sprzęt AGD lub inny towar, który okazał się niezgodny z umową
NIE DENERWUJ SIĘ I NIE REZYGNUJ
przyjdź do Powiatowego Rzecznika Konsumentów, który udzieli poradnictwa w zakresie praw konsumenckich  bądź wystąpi z interwencją do sprzedawcy/gwaranta.
 
Sklepom internetowym nie wolno zastrzegać, że odstąpienie od umowy jest możliwe tylko gdy zwracany towar jest nieużywany oraz w oryginalnym i nienaruszonym stanie. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów podtrzymał decyzję Prezesa UOKiK Wyrok z 17 listopada 2014 r. (XVII AmA 136/13)

Pliki do pobrania >>>